14 Ekim 2010 Perşembe

deniz kızına

Balık olsaydım keşke. öyle köpek balığı değil ama, balina da değil. kayıp balık nemo gibi bi balık. suyun içindeyken nefesimi tutma kaygısında da olmazdım hem.
Benim dışımdaki tüm balıklar balık hafızalı olsaydı, yamuk yaptığım balık bunu beş dakika sonra unutsaydı. sürü halinde yüzmek istemezdim ama. kimseye benzemek de istemezdim. bordo renk bi berem olsaydı, uyurken bile onu çıkarmasaydım.
Kuul bi balık olsaydım ama. herkes sistemin çarklarında alıklaşırken ben yosun tutmuş bi kayanın arkasına saklanıp Tolstoy okuyabilseydim.
Denizde büyük balık küçüğü yemese, küçükler büyüğü yemeye çalışsa onlar da beceremese ve sonuç olarak kimse kimseyi yemeseydi. balığın başka bi balığı yemesi bi yerde yamyamlık değil mi hem. ayrıca balıkların olduğu amerikan yapımı hiç bi filmde birbirlerini yediklerini görmedim ben. her yere yengeç burger açılması da yerinde bi düşünce olabilir açlıktan ölmemek adına.
balık olsam ben de çinlilerin yaptığına engel olsam. uyarsam balinaları deniz kırmızıya boyanması, Koy belgeseli çekilmese, buna gerek kalmasa.
****
Ben balık olsam sen deniz kızı takılsak beraber, olmaz mı?
****

27 Ağustos 2010 Cuma

duygu salı'm

Mart benim doğum ayım, gününü tam hatırlamıyorum. üç yüzden fazla kardeşim var benim. ben kim miyim? aslında sen ne'sin diye sorman daha doğru olur. ben evinin önündeki ağaçtaki yapraklardan sadece biriyim.
kendimi sana biraz daha anlatmak isterim. benim de seninki gibi bir annem var. seninki gibi değil aslında. beni yanağımdan öpen kocaman dudakları yok, ağlayınca bana sarılıp teselli de etmiyor ama üç yüzden fazla çocuğuna yetecek şevkati var onun. hem biz ağlamayız ki..en azından herkes öyle bilir. sana bir sır vermemi ister misin? aslında biz de ağlarız...ama sadece yağmur yağdığında.herkes yağmur damlası sanar damarlarımız üzerinde süzülen suları.kimse bilmez ki, düşünmez belki de..olsun..
annem diyordum..annemizin adı Toprak..hiç görmedim onu bugüne kadar. üzerinde bulunduğum dal anlata anlata bitiremiyor ama annemizi. hayatta kalmamızı sağlamak için bizden uzaktaymış. şu an içtiğimiz su var ya onu annemiz yolluyormuş bize, öyle biriymiş işte benim annem. dal bizim bir nevi abimiz gibidir. dal bana geçen gün 'kış gelince annene kavuşacaksın' dedi. ben daha hiç kış yaşamadım. nasıl bir şey ki acaba kış. bu konuda dala ne zaman bir şey sorucak olsam hüzünlenir, gözleri dolar, bu konuda konuşmak istemediğini söyler, lafı değiştirir. kötü bir şey mi ki acaba kış...
***
altı ay oldu ben doğalı. dün en yakın olduğum kardeşimi kaybettim. belediye çöpçüsü süpürgesiyle kaldırımdan alıp sarı renk çöp kutusuna koydu onu. ölüm sebebi sert esen rüzgârdı..
her yeni gün biraz daha zor geçiyor bizim için. kimse kısa kollu giymiyor artık. hava eskisi gibi ısıtmıyor. soğuk esen rüzgâr üşütüyor, acıtıyor bazen de.
artık sapım daha fazla tutunamayacak abime. bu belki de seninle son konuşmamız. birazdan kendimi boşluğa bırakıcam. süzüle süzüle tofaş marka beyaz bi arabanın sileceğine sıkışıcam. beni al oradan olur mu? annemin örtüsünü ört üzerime. ısıtsın şevkatiyle beni..
havada süzülen, rüzgâra teslim olmuş, soğuktan sararmış yaprağım ben, gizlemiyorum artık gözyaşlarımı..
Kasım benim ölüm ayım, gününü tam hatırlamıyorum.

24 Ağustos 2010 Salı

günün en karanlık(güzel) saati

yazım güzel değil aslında. saat 3'e yaklaşıyor. günün en güzel saati bu bence hadi 2 de fena değil. -de'nin yazımına her zamanki gibi dikkat ediyorum, gerektiğinde ayırıyorum. bazen hiç ayırmak gelmiyor içimden -de'leri, -ki'leri, üzülüyorum herkes için, her şey için, ağlıyorum.
sokak bomboş, uzaktan davul sesleri geliyor, küçük-siyah-çirkin bi kedi gerine gerine kaldırımda ilerliyor, bi arabanın alarmı da altını ıslatmış bebek gibi ağlıyor. bi sitede otursaymışız keşke; balkonların karşılıklı olduğu, aşık olabileceğim kızları olan ailelerin olduğu bi sitede. kimse yok burada aşık olabileceğim. şu an karşı balkonda oturup beni heyecanlandıran, arada bi elimle saçımı düzeltmeme neden olabilecek biri de yok. ara ara sokaktan geçen arabalar dikkatimi dağıtıyor, o kadar. bi de sigarayı çekerken çıkan cıst sesi hoşuma gidiyor sadece.
bu sahur davulu ben mi çalsam acaba. farklı yerlerden davul sesleri duyuyorum. zor bi şey olmasa gerek. çok monoton çalıyor davulcu babasının ona 15. yaş gününde aldığı davulunu. rıp-rıp-rıbıb-bı-bı-bhh..
biten sigarayı söndürüp yere attım. sarı bi kedinin yanına düştü. kedi önce izmarite sonra bana şaşkın şaşkın baktı. niye attın ki şimdi bunu seviyesiz insan der gibiydi bana. hemen aşağıya indim. patisini sıktım, özür diledim. oracıkta bana hayat hikayesini anlattı. kediler ve köpekler filminde oynamış bu zamanında. daha sonra hayvan filmleri animasyona dönünce iş bulamamış. dardanos'da yazlıkları olan bi yakını varmış, buralara gelmiş, ailesi 20 yıl önce kan davası yüzünden buraya göç etmiş Van'lı bi kediye aşık olmuş falan bayaa bi konuştuk, sarıldık, ağlaştık. ben bunu gönderdim sonra tabi saat epey geç olmuştu.feysbukunu falan aldım, arada dürt beni dedi, ayrıldı.
neyse ne diyoduk...
hava üşütmüyor şu an, güzel güzel esiyor. yoldan arada bi fahişe görünümlü fahişeler ve doğan görünümlü şahinler geçiyor o kadar.

***
'bazı insanlar' gibi kinayeli laflardan hoşlanmıyorum. hani sevmediği birinden bahsederken bazıları der ya kimileri - bak ben de yaptım şimdi- sevmiyorum öylelerini (döngü)
telefonum bi süredir dikkat çekmeye çalışan küçük bi çocuk gibi davranıyordu. bi arkadaşa gösterdim. hemen 'sen kapayıp telefonu bi ver baalım' dedi. sesi güven vericiydi. hemen telefonun bataryasını çıkardı, ordan bi tornavida buldu, bi şeyler yaptı sonra bana geri verdi 'oldu' dedi. 'bi daha olursa servise yolla ama' diye ekledi. hayatımda böyle insanların var olması, sorunlarımı kendi sorunları gibi görmesi beni hep memnun etmiştir. böyle insanlara hayatınızda yer veriniz.
biraz önce ağlaştığım kedi Van'lı yarini bulmuş olucak sokağın sonundan ağğıhhııhh(oh yes) gibi sesler geliyor.
demek ki neymiş hayat sokaklardaymış,
demek ki marifet neymiş, kedi olabilmekmiş yeğenn. ehe he eh dayı şakasıylan bitirdim. hani ezelde oynuyo ya bıyıklı olan.

20 Ağustos 2010 Cuma

SARMAŞIK-çok karmaşık

çok sıcakkanlı şu sarmaşık. çevresindekilerle sürekli iletişim halinde. kimi bulursa yanına ona sarılıyo. hiç önyargıları yok.
geçen kaktüsü koyduk yanına. uzak durmadı ona da, dikenlerine aldırış etmedi. canı yanmıştı aslında. belli etmemeye çalışsa da kaktüsün de kalbini kırmadan sarılacak bi yer arıyodu. canının yanmasına daha fazla razı olmadı gönlüm. kahvaltı sofrasından kalkıp köşede duran viledayı ona doğru dayadım.
vileda yerinin değişmesinden memnun oldu. canı sıkılmıştı çünkü. balkon paspası pek de konuşkan biri değildi. onu konuşturmaya çalışmaktan da bıkmıştı artık.aslında bunca zamandır sarmaşığı izliyodu. onun kendi bedenine dokunması için paspasını bile verirdi! ama bunu sarmaşığa belli etmeyecek, kendini ağırdan satıcaktı. ne de olsa ateş kırmızısı bi viledaydı o! sarmaşık hemen ona sarılmadı. bizim kahvaltıyı bitirip balkondan çıkmamızı bekledi. sıcakkanlıydı ama tanımadığı bi viledaya da hemen sarılması bizim tarafımızdan yanlış yorumlanabilir diye gereksiz bi endişeye kapıldı. güzeller güzeli sarmaşık bunu kendine de yakıştıramazdı zaten. hem yaşlı kalebodurla balkon demirinin ağzına da laf vermek istemiyordu. herkesin dedikodusunu yapardı o ikisi. balkon masası da yakalamıştı ikisini bi defasında.
bunları düşünürken vileda aklından bi anlık çıkmıştı. bunca zaman yanında korkmadan tutunabileceği biri hiç olmamıştı. kendini viledanın kaslı plastiğine bırakmak, onu sulamayı unutup sevimli borucuklarıyla kökünden yapraklarına su taşıyamadığı güne kadar onunla olmak istiyordu.
o günden sonra viledayla ne zaman bi yeri silse annem yanında sarmaşığı da taşıdık. hiç bi zaman ayrılmadılar..
-SON-

7 Ağustos 2010 Cumartesi

detay

saat 8.15
karşı köşedeki balkonda oturan bi kadınla kesişmekteyim. miyop olduğumdan kadının yaşını tahmin etmekte zorlanıyorum. uzun sarı saçları var.yaşını, boyunu, kilosunu pek umursamıyorum aslında. akşam güneşi ortalıktan çekilirken tanımadığım bi kadına bakıp bişeyler karalamak hoşuma gitti sadece. zaten biriyle kesişmeyeli de epey zaman olmuştu. gözlerimi kısıp görüntüyü netledim. kadın biraz yaşlı galiba. ama dedim ya bi önemi yok yaşının.
annem yanıma geldi. bi an panik oldum, yazdıklarımı saklamaya çalıştım,garip.. neyse hadi gitti şu an çiçekleriyle ilgenileniyo ben devam ediyim.
aslında gözlüklerimi taksam kadının burnunun yanındaki doğum lekesini bile görebilirim. gerek duymuyorum. anın büyüsü bozulmasın.
kapı önünde duran Hyundai marka arabadan gelen müzik sesi 30'larında olduğunu farkettiğim kadınla aramdaki bağı güçlendiriyo. Candan Erçetin çalıyo..
gölgen gibi adım adım
her solukta benim adım
ben nasıl ki unutmadım
unutma beni
unutama beni..
sevişirken, öpüşürken
yapayalnız dolaşırken
sen de unutma beni
unutama beni..

bana da böyle olucak gibi geliyo bazı bazı.ilk öpüşme unutulmaz ki diyorum kendi kendime.kadın sanki düşündüğümü duymuş olucak içeri girdi.anlam veremedim bu hareketine ne var ki bunda.
kadın tekrar balkona çıktı.yanında tanımadığım bi adamla.gecenin karanlığı gibi çöktü üstümüze adamın iri kıllı vücudu. Hyundai'deki adam da kontağı starta getirdi, dikiz aynasından yolu kontrol etti, vitesi bire aldı ve ayağı debriyajdan yavaşça çekip evin önünden uzaklaştı.gitmesiyle kadınla aramdaki bağ da sanki koptu.
saat 8.37
baba eve gelmiş.zilin sesini duymadım. balkonun dibinde gün boyu hazırolda bekleyen sokak lambası havanın gri renge bürünmesiyle ışığını güçlendirmeye başladı. kadının evinin altındaki berber de tabelasının kırmızı, parlak ışıklarını yaktı. kadın artık bakışlarımın farkında değil, yanındaki adamla ilgileniyo. beyaz bi Fiat biraz önce Hyundai nin boşalttığı, sokakta kalan son park yerine kendinden emin bi şekilde yanaşıyo.
saat 8.43
adam sigarasını söndürdü.annem yemeğe çağırıyo.
yemekten sonra bi sigara yakmak lazım.

31 Temmuz 2010 Cumartesi

uyku..

uykudur beni dünyadan koparan.
uykudur bizi birleştiren.
en ahlaksız bi o kadar da masum ve tutkulu fantezilerimizde
ne melet şeydir şu uyku.
yaşayamayız onsuz
özgürlüktür uyku.
komünisttir uyku.
tek başına iktidar olmuş siyasi parti liderinin yüz ifadesindeki gururdur uyku.
ana kucağıdır kimi zaman
bencildir bazen de seni düşünmez
çalar saate aldırış etmemektir uyku.
okyanusta içinde bulunduğun geminin kaptanıdır uyku.
ruhundur dümen
doğu-batı farketmez onun için
bilinç altını süpürür uyku.
aşktır uyku..
romandır uyku.
baş kahramanın hep sen olduğu
egoisttir uyku.
dünyayı etrafında döndürür en önemli kişi senmişssin gibi
kaçmaktır uyku.
kimsenin bulamayacağı yerlere götürür seni
kimse aramasa da seni
nankördür uyku.
hep daha fazlasını ister aza kanaat etmez hiç bi zaman
soğuk bi limonatadır deniz kıyısında içtiğin
fazla iyimserdir uyku.
inanmak istersin söylediklerine
yaşlı bi adamın torununu görünce alnındaki kırışıklıklara,gözaltı torbalarına aldırış etmeden,
kahkahalar atabilmesidir uyku.
hayattır uyku.
cümlenin sonunu getiremeden yazıyı bit
uyku..

26 Ocak 2010 Salı

çarşamba..

her yerde kar var..kar engel yapmak istediklerime..kar bahane yapmaktan kaçtıklarıma..derin bi nefes..gözümü kapattım yine aynı yerdeyim.
her yerde kar var..buz tutmuş yollar.korkum kayıp düşmek mi?korkum yolun sonunu görememem mi?
her yerde kar var..hüzün kapladı içimi.bana umut bağlayanlar mı neden?farkında olmadan dağıttığım umut taneleri mi?
her yerde kar var..sen yine beni düşünüyosun.bense yine yabancı evlerdeyim.aklımın bi köşesinde hep sen.
her yerde kar var..parmağımdaki gümüş yüzükten farkın yok.çok kolay girdin.canımı acıtıyosun çıkaramıyorum seni.

güneş açsın artık..eriSin sana giden yollardaki karlar.cesaretimi topladım.açık bırak kapıyı, eriyorum..